Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

(ΕΙΡΩΝΕΙΑ)

Ἀς Φρόντιζαν

ξέρω και παραξέρω Ἀριστοτέλη, Πλάτωνα

νά τά λέμε τώρα; ἄν μ’ ἐμποδίσουνε, τί φταίω ἐγώ.

Αιμιλιανός Μονάη, Αλεξανδρεύς, 628–655 μ.X.

Άραγε νά ‘καμε ποτέ την πανοπλία αυτή;
Εν πάση περιπτώσει, δεν την φόρεσε πολύ.

Η Διορία του Νέρωνος

Είχε καιρόν ακόμη να χαρεί.
Τριάντα χρονώ είναι.

Aυτά ο Νέρων.

Περιμένοντας τους Βαρβάρους

Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).

Ο Δαρείος

Ο ποιητής μένει ενεός. Τι συμφορά!
Aδημονεί ο Φερνάζης. Aτυχία!

Τι αναβολή, τι αναβολή στα σχέδιά του.
Και νάταν μόνο αναβολή, πάλι καλά

Ένας γέρος

και πώς την εμπιστεύονταν πάντα - τι τρέλλα! -
την ψεύτρα που έλεγε· «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.»

Ο Βασιλεύς Δημήτριος

ο βασιλεύς Δημήτριος (μεγάλην
είχε ψυχή) καθόλου — έτσι είπαν —
δεν φέρθηκε σαν βασιλεύς

Ο Ιουλιανός εν Νικομηδεία

Άστοχα πράγματα και κινδυνώδη.
Οι έπαινοι για των Ελλήνων τα ιδεώδη.